Artistiek leider van DJT de Reus is Henk de Reus, die al vele
theaterproducties regisseerde en als acteur optrad.
DJT de Reus is sinds 2006 het huisgezelschap van
theater- en congrescentrum De Tamboer in Hoogeveen.

Over 'Verhalend Theater' van DJT de Reus

Je zou het ontstaan van het theater kunnen zien als een uitgebreide en kunstige manier om met meerdere mensen een verhaal te vertellen. Een aantal angstaanjagend uitgedoste mannen komt een podium op en vertelt voor een publiek over de grote daden van Odysseus.

Met ingestudeerde danspassen, half zingend, half sprekend beginnen ze: O, Muze, vertel me over de man van de duizend listen... Het publiek houdt onmiddellijk zijn mond, want als er een muze wordt aangesproken kun je maar beter je bek houden. En ja hoor, het wonder geschiedt... daar komt het verhaal uit die mannenmonden, kunstig en gestileerd, en wat kunstig is en gestileerd en wat uit twaalf mannenmonden komt, dat kan niemand thuis aan de keukentafel, dus het moet wel waar zijn.

Jaren later maakt zich uit het mannenkoor een apart personage los, die zegt: Ik ben die Odysseus waar jullie het over hebben.Een nog groter wonder! Ja zeg, daar is hij werkelijk. Het is geen onzin, hij staat hier voor onze neus. Een huiver gaat door het publiek, dezelfde huiver die we nog kennen van de tijd dat we in Sinterklaas geloofden. Alle latente scepsis werd opzij geschoven, want daar stond hij dan in al zijn roodheid.

Weer een aantal jaren later maakt zich een nieuwe figuur los uit het koor: Ik ben Poseidon en ik vind Odysseus een vreselijk irritant ventje en ik wil hem dood. Niet veel langer daarna komt er een man uit het koor op om te zeggen: Ik ben Pallas Athene, een vrouw, inderdaad, en ik vind hem leuk en ik wil hem absoluut niet dood.

Steeds meer mensen maken zich los uit het koor. De gesprekken tussen de personages ontwikkelen zich tot scènes die steeds echter lijken en de rol van het koor wordt teruggedrongen tot het zingen van een liedje en in moderne toneelstukken is de rol van het koor totaal uitgespeeld.

We onderzoeken of er een rol is weggelegd voor de eenvoudige manier van een verhaal vertellen, de communicatie tussen een speler en zijn publiek. Het publiek wordt niet meteen gevraagd te geloven dat wat voor zijn neus op het podium gebeurt, echt gebeurt, maar wel in de oprechtheid van de acteur en zijn bedoeling een verhaal te vertellen dat er toe doet. Kunnen we nog zeggen: Ga zitten en luister eens wat die ene jongen is overkomen die toevallig net even te slim was voor de wereld... ik weet dat je eigenlijk druk bezig bent met andere dingen, maar kom, luister toch maar even, misschien heb je er wat aan. En kunnen we dat op een beeldende, muzikale, fantasierijke, soms humoristische en vooral hedendaagse manier doen? Een manier dus met als basis de verteller, maar daarnaast een boeiende visuele en muzikale vorm, niet als versiering of illustratie, maar als eigenzinnig vertelmiddel, en ook wel degelijk op een manier die scenes niet uitsluit.

We keren in feite terug tot het oorspronkelijke theater: het publiek boeien met een gestileerde manier van verhalen vertellen, verhalen die er toe doen en die het publiek boeien, in al hun huiveringwekkende, geheimzinnige, feeërieke, tragische en komische kracht.

Jan Veldman